『Fly with me...』

(Song: Kufufu no Fu ~Boku to Keiyaku~ Artist: Rokudo Mukuro บังคับฟังค่ะ แล้วจะรู้ว่าคุฟุฟุน่ะมันสุดยอด กร๊าก ทำเอาเราติดไปเลย ^^")

------------------------------------------------

เอาล่ะ โปรเจ็คต์ฟิคที่ดองตั้งแต่สงกรานต์ กร๊ากกกก ลงบอร์ดไปแล้ว แต่ว่าวันนี้เรื่องที่เราอยากอัพมันจะสั้นไปหน่อยถ้าไม่ลงฟิค(สรุปว่าอัพยาวเอาโล่ห์นั่นเอง ฮา) ดังนั้นว่าแล้วก็แปะซะค่ะ ^^

คำเตือน(ต้องมี?)
-ฟิคนี้เป็นฟิควายค่ะ(วายสิ ดูชื่อเรื่องๆ)<<<เตือนทำไม - -"
-ฟิคนี้ไม่เสี่ยวนะคะ ถึงที่ผ่านมาเราจะชอบแต่งฟิคเสี่ยวก็ตาม เหอๆ เพราะฉะนั้นกินข้าวไปอ่านไปได้ ฮา

Title: Why…?!
Author: Sora
Rate: PG-13
Pairing: Oshitari Yushi x Atobe Keigo
Fandom: Prince of Tennis

----------------------------

“เฮ่อ ยังไม่พอ ยังซ้อมไม่พอ เพราะแบบนี้ล่ะน้าถึงได้แพ้เจ้าพวกเซย์งาคุนั่น” ผู้ที่เป็นกัปตันชมรมเทนนิสสบถขึ้น หลังจากที่เฝ้าดูการซ้อมของลูกทีมอยู่นาน สายตาคมที่กวาดไปรอบๆสนาม ทำให้เขานึกอะไรขึ้นได้

“ป่านนี้ยังไม่มาอีก หมอนั่น คิดว่าเก่งนักรึไงถึงได้มาสายประจำ” เมื่อมองไม่เห็นคนที่ควรจะมา ร่างบางก็อดบ่นนิดๆไม่ได้

“อรุณสวัสดิ์ อาโตเบะ คิดถึงฉันอยู่รึไง”

“หึ ใครจะบ้าคิดถึงนายกัน มาช้าได้ทุกวันแบบนี้ ไม่กลัวโดนวิ่งรอบสนามบ้างรึไง อ๋า?” ถึงแม้จะได้ยินสำเนียงคันไซแปลกๆอยู่ข้างหู แต่ก็ไม่ทำให้อาโตเบะสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

“อย่าใจร้ายกับฉันนักเลย อยากเห็นหน้าฉันเร็วๆก็บอกมาเถอะน่า” โอชิทาริพูดพลางขยับใบหน้าเข้าใกล้

“ตีค่าตัวเองสูงไปรึเปล่า คนอย่างนาย 43 รอบสนามคงไม่พอสินะ”

“ฮะฮะฮะ น่ารักจริงๆเลยอาโตเบะของฉันเนี่ย บังเอิญว่าวันนี้ฉันยังไม่อยากวิ่งน่ะนะ เอาไว้วันหลังแล้วกัน” เมื่อกล่าวจบร่างสูงก็เดินจากไปและเริ่มซ้อมทันที แต่ก็ไม่วายแอบหอมแก้มอีกฝ่ายไปฟอดใหญ่

“เฮอะ นายมันก็แค่ไอ้เจ้าบ้าแว่นกระจกจอมฉวยโอกาส” คนที่ถูกหอมแก้มพูดเบาๆอย่างไม่สบอารมณ์

‘…ทำไมกัน ทั้งๆที่ฉันเกลียดนิสัยแย่ๆแบบนี้ของนายที่สุด ทั้งเจ้าเล่ห์ หลอกลวง หลงตัวเอง ไว้ใจไม่ได้ ... ทำไมฉันถึงคบกับนายได้นะ โอชิทาริ...’

คำถามที่ไม่เคยจะมีคำตอบ หรือเรียกได้ว่าคำถามที่ไม่เคยคิดจะตอบ แม้แต่ตัวเอง ไม่เข้าใจจริงๆเรื่องความรู้สึกที่มีให้แก่ชายคนนั้น คนที่พยายามจะเอาเปรียบและล่วงเกินเขาทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ไม่มีเหตุผลที่ตนจะต้องคิดอะไรกับคนคนนี้เอาเสียเลย แล้วทำไมถึง....?


---------------------------------------------------

การซ้อมในช่วงเช้าดูเหมือนจะจบลงอย่างรวดเร็วตั้งแต่โอชิทาริมาถึง วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาวันนึงที่เจ้าของฉายาอัจฉริยะแห่งเฮียวเทคนนี้จะต้องตามติดกัปตั
นของเขาราวกับเป็นเงาตามตัวเลยก็ว่าได้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามให้คาบาจิคอยไล่ก็ตาม

ไม่ว่าจะเป็นช่วงก่อนขึ้นห้องเรียน พักกลางวัน หรือแม้แต่ตอนเดินไปไหนมาไหนในโรงเรียน อาโตเบะก็มักจะพบกับโอชิทาริอยู่เสมอ แรกๆเขาก็คิดว่ามันแค่เรื่องบังเอิญ และแน่นอนว่าถ้าบังเอิญ มันคงไม่เกิดขึ้นบ่อยทุกๆวัน ตั้งแต่เช้าจรดเย็น

“นี่ นายเลิกตามฉันซักทีได้มั้ย เห็นหน้ากันทุกวันมันยังไม่พออีกรึไง” ในที่สุดคุณหนูตระกูลอาโตเบะคนนี้ก็ทนไม่ไหวจนต้องพูดกับร่างสูงให้รู้เรื่อง

“ที่ฉันตกลงคบกับนายมันไม่ได้หมายความว่าฉันให้นายมาตามตลอดเวลาแบบนี้ ถ้ายังไม่อยากถูกบอกเลิกก็หยุดตามโอเระซามะได้แล้ว” ถ้าไม่ยื่นคำขาด ก็คงไม่มีวันทำให้คนคนนี้ยอมแพ้ได้

“ก็เพราะฉันคิดถึงนายไงล่ะถึงได้ตาม คนที่เป็นคู่รักกันจะทำแบบนี้มันก็ไม่แปลกนี่นา” โอชิทาริตอบกลับอย่างหน้าตาเฉยก่อนที่จะขยับแว่นเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อันเ
ป็นเอกลักษณ์

“นายนี่มัน.... เอางี้ ถ้าพรุ่งนี้นายเลิกยุ่งกับโอเระซามะได้ล่ะก็ ต่อไปนี้จะให้ตามได้ช่วงซ้อมเช้าเย็นกับพักกลางวัน” เมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะยอมแพ้ ร่างบางก็จำต้องยื่นข้อเสนออกไป

“แล้วถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ หืม?”

“ก็ไม่ต้องมายุ่งกับฉันตลอดไปเลยไงล่ะ หึ คนอย่างอาโตเบะ เคย์โกะ พูดจริงทำจริงอยู่แล้ว” ทันทีที่กล่าวจบร่างบางก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้โอชิทาริยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง

สายลมที่พัดช้าๆทำให้เรือนผมสีน้ำเงินพลิ้วไหวเล็กน้อย อีกทั้งยังมีแสงแดดยามเย็นคอยส่องหน้า แต่ก็ไม่อาจหยุดความคิดที่กำลังแล่นของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะคนนี้ เขาต้องหาทางล้มเลิกข้อเสนอนั่นให้ได้ เพราะรู้ดีว่าคนอย่างอาโตเบะ ถ้าพูดอะไรออกไปแล้ว ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นจริง…



“ก็ได้ อาโตเบะ ครั้งนี้ฉันจะยอมนายไปก่อน แต่ถ้าฉันมีโอกาสเอาคืนเมื่อไหร่ล่ะก็ หึหึหึ”

และแล้ว เวลาที่ผ่านไปไม่นานนักก็ทำให้ร่างสูงคิดอะไรบางอย่างออก ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้กรอบแว่นในตอนนี้ประดับไปด้วยรอยยิ้ม

...รอยยิ้ม ที่แฝงไปด้วยปริศนามากมาย...

--------------------------------------------------------------

วันรุ่งขึ้น อาโตเบะมาโรงเรียนแต่เช้า เขาทำหน้าที่กัปตันที่ดีคอยชี้แจงข้อผิดพลาดของลูกทีมที่ต้องแก้ไข เทนนิสทำให้เจ้าตัวลืมไปว่าเมื่อวานตนได้พูดอะไรกับใครเอาไว้ และเมื่อไม่เห็นตัวคนเจ้าปัญหา ก็อดพูดขึ้นเช่นเคยไม่ได้

“นี่ โอชิทาริยังไม่มาอีกรึไง รู้มั้ยว่าการแข่งที่จะถึงนี้มันสำคัญต่อทีมแค่ไหน เฮอะ ไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย”

“อ้าว ก็เมื่อวานยูชิบอกฉันว่านายบอกเขาว่าไม่ต้องมาซ้อมเช้าก็ได้นี่นา ป่านนี้คงยังไม่ออกจากบ้านร้อก” เสียงของกาคุโตะดังขึ้นจากอีกฟากของคอร์ด

“โอเระซามะจำไม่เห็นจะได้เลยว่าเคยบอกให้ใครหยุดซ้อม นายก็รู้ว่าคำพูดของคนแบบนั้นมันเชื่อไม่ได้”

“อ้อ เหรอ แต่แปลกนะ ฉันว่ายูชิกระตือรือร้นเรื่องซ้อมออก ถึงจะชอบมาสายก็เถอะ เลยคิดว่าไม่น่าจะโกหก” เด็กหนุ่มผมทรงวีคัทเอ่ยขึ้นอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปซ้อมต่อ

“....หรือว่าเจ้านั่นจะ....” ในที่สุดร่างบางก็นึกขึ้นได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ท่าทางตกใจเล็กน้อย คนคนนี้ชอบทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงอยู่เรื่อย

‘เรื่องเมื่อวาน ทำจริงเหรอเนี่ย...’

และตลอดการซ้อมช่วงเช้าเขาก็ไม่ได้เห็นอัจฉริยะของทีมเลยแม้แต่น้อย

“ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่ไม่มีใครคอยกวน แต่ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคอยให้คาบาจิปัดรังควาน วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีของโอเระซามะจริงๆ” อาโตเบะกล่าวพลางยิ้มออกมาอย่างสบายใจ

--------------------------------------------------------------

การเรียนในคาบเช้าผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคนนี้ เมื่อเวลาพักกลางวันมาถึงจึงทำให้เจ้าตัวรู้สึกดีขึ้น แต่ก็ไม่นานนัก

...ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันดีแท้ๆ กลับไม่รู้สึกดีเท่าทีควรจะเป็นเลย...

แม้ว่าเด็กหนุ่มจะพยายามแสดงท่าทางว่ารู้สึกดีแค่ไหนก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้อึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ

....ไอ้แว่นกระจกโอชิทาริ นายตามมารังควานฉันถึงในความคิดเลยเรอะ เฮอะ อุตส่าห์ไม่เห็นหน้าแล้วแท้ๆ...

ไวเท่าความคิด ขาคู่สวยก็พามาถึงหน้าห้องเรียนของปี 3 – H ซะแล้ว ร่างบางลังเลเล็กน้อยที่จะเปิดประตูเข้าไป มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลยที่จะต้องมาหาใครถึงห้องเรียน ยิ่งเป็นคนคนนั้นด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้

‘โธ่เว้ย! จะให้เข้าไปได้ยังไง คนอย่างโอเระซามะ ไม่มีทาง อย่าหวังซะให้ยาก’ ในที่สุด เมื่อมีศักดิ์ศรีอันสำคัญยิ่งที่ต้องรักษา ก็ทำให้เจ้าตัวตัดสินใจกลับ

‘ทำไม ทำไม ทำไม สมาธิการเรียนมันหายไปไหนหมด! เพราะนายนั่นแหละไอ้บ้าแว่นกระจก!’ ความคิดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำว่าทำไมที่นับไม่ถ้วน ทำให้อาโตเบะไม่สามารถควบคุมตนเองให้จดจ่ออยู่กับการเรียนคาบบ่ายได้

เพราะแม้แต่ช่วงพักกลางวัน เวลาที่สะดวกที่สุดที่จะมาคอยตามติดตน ก็กลับไม่เห็นวี่แววของคนที่หายไปตั้งแต่เช้าเลย

...จนกระทั่งการซ้อมเริ่มขึ้นอีกครั้งในตอนเย็น มีแต่เทนนิสเท่านั้นที่ทำให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นกัปตันทีมรู้สึกสบายใจขึ้น อย่างน้อยก็ช่วงเวลาหนึ่ง

ครั้นจะให้ออกปากถามคนในชมรมว่าเห็นโอชิทาริบ้างมั้ย แต่ก็เหมือนเช่นเคย เพราะเป็นอาโตเบะ เคย์โกะ ถึงได้ไม่อยากจะถาม

ไม่นานนักการซ้อมช่วงเย็นก็จบลง คนอื่นๆต่างทยอยกันกลับบ้าน ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งกับเก้าอี้ สายตาเหม่อมองไปไกลอย่างเหนื่อยอ่อน เพราะไม่อยากจะคิดเรื่องเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงโหมซ้อมมากเกินไป

ดวงอาทิตย์ค่อยๆตกดินอย่างช้าๆจนลับขอบฟ้าไป นานเท่าไหร่แล้วที่เด็กหนุ่มเอาแต่นั่งเหม่อ ความเหนื่อยจางหายไปนานแล้ว เหลือไว้เพียงคำว่า ‘ทำไม’

...ทำไม ฉันถึงเลิกคิดเรื่องนายไม่ได้....

เมื่อรอบๆไม่มีแสงของดวงอาทิตย์แล้ว ก็ปรากฏเป็นแสงไฟขึ้นมาแทน อาโตเบะตัดสินใจลุกขึ้น เตรียมตัวกลับ เพราะว่าบอกให้คาบาจิไปก่อนจึงไม่อยากอยู่นานกว่านี้ แต่แล้วดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มๆของใครบางคนอยู่ข้างๆมุมตึก

“ใครน่ะ!”

ทันทีที่รู้ว่าถูกเห็น อีกฝ่ายก็เริ่มออกวิ่งหนี แล้วมีหรือที่กัปตันชมรมเทนนิสผู้นี้จะยอม เขาออกแรงวิ่งตามไปอย่างรวดเร็วพลางตะโกนถาม

“นี่! โอเระซามะถามไม่ได้ยินรึไง มาแอบมองอะไรน่ะ!”

หลังจากวิ่งไปได้ไม่นาน คนที่ถูกถามกลับเป็นฝ่ายหยุดซะเอง พร้อมๆกับผู้ไล่ที่ตามมาติดๆ

“ฉันตามทันแล้ว เลิกวิ่งหนีแล้วยอมแพ้ซะ ตอบคำถามมาด้วย” เมื่อได้ทีอาโตเบะก็ออกปากสั่งอีกครั้ง

“หึ ยังชอบสั่งให้คนอื่นยอมแพ้เหมือนเดิมเลยนะ” คนที่ถูกถามเอ่ยขึ้นพลางค่อยๆหันมาประจันหน้า

“โอชิทาริ....?!” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลพูดเบาๆอย่างตกใจ สมองเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก ...ทั้งๆที่อยากจะต่อว่า อยากจะออกคำสั่ง...

ทันใดนั้นร่างบางก็วิ่งเข้าหาอีกฝ่าย โผเข้ากอดคนที่เอาแต่นึกถึง ทำเอาอัจฉริยะแห่งเฮียวเทพูดไม่ออก

“ฉัน...ไม่ยกโทษให้หรอกนะที่หายไปทั้งวันน่ะ”

“ฉันก็คงไม่ขอให้นายยกโทษให้หรอก ถ้านายไม่ได้เป็นคนสั่งฉันเองตั้งแต่แรก”

“โอชิทาริ... เข้ามาใกล้ๆหน่อย” อาโตเบะออกคำสั่งพร้อมกับค่อยๆเงยหน้ามองร่างสูงช้าๆ

“อะไรเหรอ?” เจ้าของชื่อรู้สึกงงเล็กน้อยกับท่าทางเหมือนเด็กที่เข้าใจยากของคนตรงหน้า ถึงอย่างนั้นก็ยอมทำตามแต่โดยดี

และแล้วกัปตันแห่งเฮียวเทก็โน้มตัวชายหนุ่มลงมา ใบหน้าที่เกือบจะชิดกัน ร่างบางมอบรสจูบอันหอมหวานให้แก่คนที่ทำให้เขาแทบคลั่งในวันนี้ ความรู้สึกที่โหยหามานาน เหตุผลที่ตนไม่เคยยอมรับเสียที...

ปลายลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดราวกับควานหาของหวานของร่างสูงตอบรับผู้ที่เป็นฝ่ายเริ่มอย่า
งเชี่ยวชาญ ถึงจะรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของคนคนนี้อยู่ไม่น้อย แต่โอกาสแบบนี้ก็ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ เรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกเลยทีเดียวที่อาโตเบะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

โอชิทาริเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่เขาจะเพลิดเพลินกับการจูบอันดูดดื่มครั้งนี้ คนในอ้อมกอดก็ผละออกมาเสียก่อน ความหวานยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วตั้งแต่วันที่เริ่มคบกัน

“อ...โอชิทาริ” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลมีท่าทีเขินอายเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยออกมาเบาๆพลางซบ
ลงกับไหล่ของคนตรงหน้า

“หืม อะไรอีกเหรอ”

“นาย...ห้ามหายไปไหนอีก...นะ” ร่างบางพูดเบาๆ ใบหน้าค่อยๆกลายเป็นสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่ถูกเติมเต็ม เขาคงต้องยอมรับความจริงแล้วล่ะว่าต้องการคนคนนี้จริงๆ

“อือ ถ้านายไม่ไล่ฉันอีกล่ะก็นะ” โอชิทาริอดยิ้มออกมาไม่ได้กับคำพูดของอาโตเบะ ถึงแม้จะคาดการณ์เอาไว้แล้วว่ากัปตันของตนจะต้องรู้สึกไม่ดีแน่ๆที่เขาหายไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็เหนือความคาดหมายเอาไว้มาก

“ถ้างั้น ก็กลับกันได้แล้ว” พอรู้สึกตัวเด็กหนุ่มก็ชวนอีกคนกลับทันที

“บ้านฉัน หรือว่าบ้านนายล่ะ” คนเจ้าเล่ห์ถามขึ้น ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

“บ้านโอเระซามะสิ เพื่อเป็นการลงโทษที่นายโดดซ้อมวันนี้ เพราะฉะนั้นก็ต้องค้างด้วยกัน”

“ฮ่ะฮ่ะ นี่ฉันผิดเหรอเนี่ย โอเคๆ แล้วจะทำให้หายโกรธเลย...พระราชาที่รัก” ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองคนตรงหน้าอย่างมีความหมายก่อนที่จะก้มลงจุมพิตเบาๆที่มือของคนร
ัก

“อย่าดีแต่พูดแล้วกัน ทำให้โอเระซามะหายโกรธไวๆด้วยล่ะ” ผู้เป็นพระราชาเริ่มออกคำสั่ง ดูท่าทางมีความสุขกับสิ่งที่เกิดขึ้น คำถามที่ค้างคาใจมานาน บัดนี้ได้รับคำตอบอันเป็นที่น่าพอใจแล้ว


‘...หึ เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไม ก็เพราะว่านายเป็นคนแบบนี้นี่แหละ เพราะนายไม่เหมือนคนอื่น ไม่เกรงกลัวหรืออ่อนข้อให้ฉัน ชอบทำตัวลึกลับ เดาความคิดไม่ออกเลยจริงๆ ถึงจะเจ้าเล่ห์ ชอบต่อปากต่อคำ มาก็สาย หลงตัวเอง เป็นจอมฉวยโอกาส เจ้าบ้าแว่นกระจกชอบพกหม้อ ถึงอย่างนั้น ...ฉันก็รักนาย โอชิทาริ...’




-THE END-


-----------------------------

จบแล้ว อยากบอกนิดหน่อย เรารู้สึกว่าเรื่องนี้มัน(ห่วย)ไงๆชอบกลเนอะ ^^" แต่ไม่แก้แล้วค่ะ ฮา(ขี้เกียจโคตร) เขียนแบบไม่รีบ แต่แค่อยากให้มันจบตรงหน้ากระดาษที่ต้องการแค่นั้นเองค่ะ(พูดง่ายๆ แมร่งสมุดหมด เลยต้องทำให้จบ - - ทุเร๊ศศศศศ) ขนาดเขียนให้พี่ปอยิ้ม มันยังได้แค่นี้ค่ะ(ขอโทษนะค้าาาา)

ยอมรับว่าไม่ได้เขียนมานาน(มาก) ตั้งแต่วันเกิดชี่ อะไรๆที่มันไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว(ฝีมือ) มันเลยยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ค่ะ เหอๆ ยังไงก็ ติกันเข้ามานะค้า จะรับไว้ปรับปรุงเรื่องหน้าค่ะ(ถ้าไม่โดนคนอ่านฆ่าตายข้อหาแต่งฟิคห่วยอะนะ กรั่กๆ)<<<แสดงว่ามันยังคิดจะเเต่งต่อ ทุกคนคะ มาฆ่าเราดีกว่าค่ะ ฮา

----------------------------------------

เรื่องต่อไปที่อยากบอกค่ะ(ขอซักนิดเหอะ) อย่างทีทุกคนรู้ ว่าเราไม่เคยอ่านรีบอร์น และตอนนี้ก็ยังไม่ได้อ่าน(เอาไว้เปิดเทอมก่อน) แต่เพราะเราเป็นคนที่โดนไซโคง้ายง่ายค่ะ(เป็นบางเรื่องน่ะนะ) วันก่อนๆๆ อ้อมมาบอกว่า ให้เราอ่านรีบอร์นซะ เราก็เลยบอกว่าจะอ่าน ไว้เปิดเทอมค่อยไปซื้อ(ไม่เช่าก่อนด้วยนะ ซื้อเลย ฮา) จริงๆก็อยากอ่านตั้งแต่ตอนนี้เหมือนกัน จะได้อ่านโดD18ของอ้อมรู้เรื่อง(แต่เสียใจด้วย ร้านหนังสืออยู่ไกล)

แต่....ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา เราไ้ด้ไปโหลดซิงเกิ้ล Sakura Addiction ของเรื่องนี้มา ซึ่งมันจะมีสองแบบค่ะ (เราว่าทุกๆคนที่อ่านเรื่องนี้ต้องเคยฟังแหละ)

หน้าปกของมุคุโร่ และเพลงที่เราประทับใจมากถึงขั้นฟังจนติดก็คือเพลงที่เราแปะลงบลอกนี่แลค่ะ คุฟุฟุได้ใจมากกกก ชอบเพลงแนวนี้~~~ อั๊ยยยย >_< ฟังแล้วเหมือนจะทำให้รู้ถึงนิสัยมุคุโร่เลยทีเดียว *-* (จริงๆดูหน้าตาก็รู้แล้วว่าตัวร้าย ฮา โฉดมาก -*-)

อีกหน้าปกนึงค่ะ ของฮิบาริ เท่าที่ฟังเพลงที่สองคนนี้ร้องคู่กันแล้ว ก็...ใช่เลย!!! อาาาา แนวเพลงแบบนี้อีกแล้ว(นึกถึงมาสะจัง อั๊งงง >_<) เราก็ชอบอีกค่ะ เหอๆ แต่ไม่ติดเท่าคุฟุฟุ ส่วนเพลงเดี่ยวของฮิบาริก็โอเค พอฟังได้ค่ะ(แอบเสียงแก่ ทำให้เรานึกถึงเทะ - -) แล้วยังมีแทรคคาราโอเกะสองเวอร์ชั่นอีกนะ เวอร์ชั่นที่ตัดเสียงฮิบาริออกไปกับเวอร์ชั่นที่ตัดเสียงมุคุโร่ออกไป(เหมือนของเทะฟูเลยเนอะ ร้องคู่ได้ ฮา)

แค่นั้นยังไม่พอให้เราหันมาบ้าค่ะ คือ อยากบอกว่า เราน่ะ ไม่ได้อ่านเรื่องนี้ก็จริง แต่...

6918 จงเจริญเฟ้ยยยยยยย!!!

ชอบมากกกก มุคุฮิบะ อ้ากกกก อีคู่นี้มันรักกันนนน เชื่อสิ เชื่อเราC~(ไม่ได้อ่านแต่โคตรมั่นใจ กร๊าก) คือว่านะๆ จริงๆแล้วฟังเพลงก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ พอมาดูเนื้อเพลงบางท่อนนี่ถึงกับอ้าก อะไรมันจะ...ขนาดนั้นนนนน ฮื้ออออ(นึกถึงเพลงที่บาชอนกับมาสะร้องคู่กันในBAS008มากเลยค่ะ ไอ้เพลงส่อออออ)

จากนั้น...เราก็เจอโดโดยบังเอิญค่ะ(ทั้งๆที่ตั้งใจจะหาของปุริแท้ๆ)

โด 6918 เรื่องนี้เส้นสวยโดนใจค่ะ เรทก็โอเค 18อั๊งงงงง อั๊งงงง >_<

พออ่านโดเสร็จ ติดใจคะ เราเลยเริ่มหาฟิคอ่าน และ...
ได้รู้ว่า...มันก็มี 1869 โอ้วววว เราว่ามุคุออกจะเสะ *-*(เหมือนเทะฟูกับฟูเทะที่เถียงกันไม่สิ้นสุด) ถึงอย่างนั้น ฟิค6918 ก็สุดยอดค่ะ ส่วนใหญ่มักจะsmด้วย(ของชอบอีกตรู - -)

เอาเป็นว่า เราเข้าใจว่าคู่นี้มันไม่ค่อยมี มันไม่ใช่แพร์ริ่งหลักของเรื่องสินะคะ เพราะที่เห็นบ่อยก็มี 6927 1827 D18 XS และอีกมากมาย(เรื่องนี้มันยังไงกันวะ มีเลขเยอะยังกะใบ้หวย บางคู่นี่มันมีครบเลย - -)

อยากถามค่ะ : เราชอบคู่แปลกรึเปล่า 6918นี่มันแปลกมั้ยยยยย แล้วทำไมมุคุถึงเป็น69(เข้าใจว่ามาจากโรคุที่แปลว่า6 แล้ว9ล่ะ?) ฮิบาริด้วย ทำไมล่ะๆๆ เรื่องชวนงงนะคะ เหอๆ ไม่เหมือนปุริ มี28เลขเดียวเกินพอเลย ฮา ^^" ผู้รู้มาอธิบายด่วนค่ะ

แถมอีกนิดค่ะ

ฮิเบิร์ดค่ะ กรั่กๆ พอเนียนได้มะ ฮา จริงๆแล้วมันคือลูกเจี๊ยบของเล่นของน้องเราค่ะ ตัวเท่าฝ่ามือนี่แหละ น่ารักดี ไขลานแ้ล้วเดินได้ด้วย(จริงๆสีมันเหลืองกว่านี้ แต่กล้องมันห่วย เลยเป็นแบบนี้แล)

------------------------------------------------------

จบเรื่อง 6918 มาต่อกันที่กินทามะ วันก่อนไปเจอโดคู่ฮิจิกินมาค่ะ

โดเรื่องนี้สุดยอดมากนะจะบอกให้ ฮุฮุ จริงๆเราเชียร์คุณกินเสะ ไม่ได้เชียร์คู่นี้เล้ยยยย(มันต้องฮิจิคาตะกับโซโกะเซ่!! แล้วคุณกินก็ไปคู่กับซึระซะ 555+) หน้าปกโดบ่งบอกความเรทมากค่ะ เหอๆ เส้นสวยได้ใจด้วย ชอบเรื่องนี้ แต่ไม่ปลื้มคู่นี้ ฮา(ไม่เชิงไม่ปลื้ม แต่เฉยๆ)

แถมภาคสองค่ะ คุณมี่อินไทยเเลนด์

ดีวีดีของคุณมี่ที่จะออกใหม่ของรายการPrivate Journey มีสามอันค่ะ สองอันบนไม่อันใดก็อันหนึ่งถ่ายที่กรุงเทพ กับอีกอันเป็นสุโขทัยค่ะ ส่วนที่ขี่ช้างนี่เชียงใหม่

เราคาดว่าน่าจะมาถ่ายตอนที่ได้สัมภาษณ์บี้นี่แลค่ะ ตอนนั้นเห็นเคยบอกว่ามาจากรายการไพรเวทฯนี้ด้วย(มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับบี้ตรงไหนเลย นี่มันรายการท่องเที่ยวไม่ใช่เรอะ -*-)

เอาเป็นว่า...ดูๆไว้ แล้วจำใส่ใจค่ะ คุณมี่มาไม่เคยบอก ฮา เราเห็นเมื่อวันอาทิตย์-จันทร์เนี่ยแลสำหรับข่าวนี้ ที่เว็บออฟฟิศคุณมี่โดยบังเอิญค่ะ ฮา(แล้วก็เจอที่LJด้วย)

>Official Website<

---------------------------------------------------

ยัง ยังไม่จบค่ะ วันนี้ยาว ฮา คือ เราอารมณ์เสียมากเมื่อเช้า ตอนไปเรียนพิเศษยังไม่เท่าไหร่ เลิกเรียนนี่ระเบิดลงเลย ขออนุญาตใช้คำหยาบตั้งแต่ตรงนี้ไปค่ะ

2 ชั่วโมงครึ่งในนรก!!!
(ไม่ได้โม้ ฟังก่อน แล้วจะอึ้ง -*-)

ประสบมากับตัวเองค่ะ วันนี้ไปเรียนเคมีอาจารย์อุ๊ ซึ่งแถวที่เรานั่งเนี่ย มันมีสี่เก้าอี้ เรานั่งเก้าอีกที่สามจากริมสุด คนขวามือเราเป็นผู้หญิง(1) คนซ้ายเป็นผู้ชาย(2)

ทีนี้ มาอธิบายขยายความก่อนค่ะ

(1) ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยตั้งใจเรียนเลย ชอบมาสาย แล้วก็ออกก่อนเลิก บางทีครูสอนอยู่ก็เล่นเกมในมือถือ แล้วพอมันจดไม่ทัน มันก็มามองเรา แรกๆก็เหลือบ หลังๆเริ่มขอลอก เริ่มถาม ยิ่งตอนที่มันออกก่อนเวลา วันรุ่งขึ้นมันก็จะมาขอเราดูว่าเมื่อวานถึงไหนแล้ว การบ้านไม่เคยทำ และวันนี้ เรารำคาญมาก เราไม่ได้หวงที่มันจะลอก(จะลอกก็เรื่องของเอ็ง - - ) แต่....แมร่งมองทุกสามนาที เดี๋ยวๆก็หันมามอง พอครูให้จด มันก็เล่นเกม แล้วซักพักมันก็จะหันมามองว่าเราจดอะไร อี๊ รำคาญโว้ยยยย จะมองหาอะไรนักหนาวะ คนจะเรียนๆก็มองอยู่ได้(ลองนึกภาพคุณกำลังฟังครูสอน แล้วมีคนชะเง้อมามองเรื่อยๆสิ รำคาญนะ)

จะหลบเลี่ยงหันไปทางอีกฝั่งก็ไม่ได้ เพราะว่า...

(2) ผู้ชายคนนี้ขาดเรียนบ่อยมาก หายไปสองอาทิตย์ กลับมาก็ใส่เฝือกที่แขน แล้ว2-3วันก่อนมันก็ถอด ท่าทางดูเก่ง ใส่แว่น แต่ขี้เกียจ การบ้านทำเป็นบางวัน เวลาครูให้ทำแบบฝึกหัดในห้องมันก็เขียนยิกๆเลย(บ่งบอกว่าทำได้ เออ เอ็งเก่ง - -) แล้ววันนี้...มันก็มา พอเรียนไปได้ซักพัก เราเริ่มได้กลิ่นเหม็นแปลกๆมาจากตัวมัน และ...เราอยากบอกว่า มันโคตรเหม็นเลย!!!(เอ็งไปนอนในกองขยะมารึไงวะ) แรกๆเราจะได้กลิ่นบ้างไม่ได้กลิ่นบ้าง คาดว่ามาจากการพัดของเเอร์ แต่หลังๆเราก็ได้กลิ่นมันทุกๆ 1 นาที(นั่งติดกันนี่) แถมยิ่งเหม็นรุนแรงขึ้นด้วย จนเราต้องเอามือมาปิดจมูกแล้วทำเสียงฮึดฮัดบ่งบอกว่าูกูจะระเบิดแล้ว - -

นี่แหละ...ลองคิดดูสิ ถ้าคุณเป็นเรา แล้วคนนั่งขนาบข้างสองคนเป็นแบบนี้ คุณจะรู้สึกยังไง อยากด่ามันมั้ย?(ใช่ เราอยากด่ามันมากเลย) ขยับหนีไม่ได้(เพราะจะเจอกับอีกคนที่รุนแรงพอๆกัน)

พอเลิกเรียนนี่แทบจะคลั่งค่ะ แมร่งจบแล้ววววว อยากด่ามันมาก แต่เก็บไว้(มาด่าให้แม่ฟัง) คิดดู กลิ่นยังติดจมูกอยู่เลย โอยยย แมร่งโว้ยยยยย พวกเอ็งเกิดมาทำไม๊ไอ้หัวลูกโป่ง ไอ้สัตว์...กินพืชเอ๊ย!!! เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ อึดอัดสุดๆ(ออกมานี่ขอยาดมแม่เลยทีเดียว จะตาย) เรียนมาจนเหลืออีก 6 วัน ดันมาเจอ อีผู้หญิงอ่ะมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เรายังขยับหนีได้ แต่อีผู้ชาย มันเพิ่งมาเป็นวันนี้ เราเลยติดแหงก

อยากบอกว่า....มันยิ่งกว่านรกอีกกกกกก ไอ้สองชั่วโมงครึ่งที่ว่าเนี่ยยยยย โฮกกกกกกก ไปตายซร้าาาาาา ไอ้พวกขยะสังคมมมมมม!!!!!

--------------------------------------------------------

พอแล้วๆ วันนี้ยาวสะใจแล้วค่ะ กลับสู่โหมดเดิม ขอบจบการอัพบลอกวันนี้ค่ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้านะคะ อย่าลืมติฟิคมาล่ะ

แล้วก็....โปรโมชั่นพิเศษ โด6918 กับกินทามะที่เราลงรูปไว้ แจกค่ะแจก!! หลังไมค์มาโลดนะค้า ไม่ก็อีเอ็มเอสมา หรือคอมเม้นท์ขอทิ้งไว้ก็ได้ค่ะ แล้วเราจะอัพส่งไปให้ทางอีเอ็มเอสเอ็กซ์ทีนนะคะ(ขอทางเอ็มก็ได้น่อ ^^) เพราะว่าอยากให้อ่านมากเลย มันโดนใจสุดยอดดดดด

ที่ไม่อัพแจกตรงนี้เพราะเว็บต้นตอเค้าบอกว่าห้ามเผยแพร่ต่อที่บลอก แต่เขาไม่ได้บอกนี่ว่าห้ามแจกหลังไมค์ เพราะงั้น มาลงชื่อไว้ตรงนี้ได้ค่ะ เดี๋ยวจัดไห้ อุฮิ ^^

ปล. เรารับบริจาคโด 6918 นะคะ ใครมีก็เอามาแบ่งๆกันโหลดมั่ง เหอๆ อยากอ่านมากคู่นี้ มันหื่ลลลลลลล *-*

ปล.2 รู้สึกว่าไอ้แบบนี้เราจะเคยเป็นมาก่อนตอนอ่านFMA คืออ่านโดอ่านฟิคก่อน แล้วค่อยมาอ่านมังงะ(เพราะโดเพราะฟิค ทำให้เริ่มอ่านมังงะนั่นเอง ฮา)

ปล.3 ร่วมกัน ขจัดคนไม่ดีออกจากสังคมนะคะทุกคน T^T

edit @ 14 May 2009 21:52:00 by [Sora] -Mode : รักครอบครัว-